Op het moment dat mijn ouders in mijn wereld binnenstapten, maakten we voor het eerst contact.

Raun Kaufman

Vanaf het begin is het duidelijk dat Raun Kaufman geen gewone kleuter is, hij weigert elk contact met andere mensen en laat de voorwerpen die hij in zijn handen krijgt, honderden keren na elkaar rondtollen. Het ene moment lijkt hij stokdoof, terwijl hij even later juist weer heel gevoelig voor geluiden blijkt te zijn. Als hij achttien maanden is wordt de diagnose gesteld : hij is autistisch met een IQ van nog geen dertig.

Zijn ouders aanvaarden niet dat autisme ongeneeslijk is, ze bedenken zelf een intensief programma en verzamelen vrijwilligers om hen te helpen. In een poging om de muur rond hun zoon te doorbreken, gaan ze zo ver mogelijk mee in zijn introverte spel. Tolt hij met bordjes, dan doen zij dat ook, wappert hij met zijn handjes, dan zij ook. Ze kiezen de badkamer van hun huis uit als locatie voor hun oefeningen om Raun niet af te leiden met allerlei prikkels van buitenaf.

Beetje bij beetje laat Raun hen in zijn wereld binnen en slagen zij erin contact met hem te krijgen. Drie jaar later is Raun een spraakzaam, vriendelijk en intelligent kereltje dat de specialisten verbijstert met zijn vooruitgang, van autisme is geen spoor meer terug te vinden.

Rauns ouders richten daarna het Option Institute op.
Raun bleek later een heel hoog IQ te hebben en behaalde een universitair diploma bio-ethiek.

Het hele Son Rise programma is gebaseerd op vier principes:

1) Het eerste principe is dat de ouders expert zijn op het gebied van hun eigen kind. Zij zijn de beste hulpverleners die een kind kan hebben. Het feit dat ze misschien geen opleiding hebben is niet belangrijk. Ouders zijn de enigen die zich levenslang en onvoorwaardelijk aan hun kinderen wijden.

2) Het tweede principe is dat de ouders niet oordelen over hun kind, zij moeten hun kind accepteren zoals het is. Dat is essentieel als ze met hun kind willen werken, want anders gaat er teveel energie verloren. De ouders mogen het kind nooit als een vloek of ramp zien, en dat is soms heel moeilijk. Sommige ouders geven toe dat ze niet naar hun kind kunnen kijken zonder droevig of bang te zijn, en juist dat moet vermeden worden.

3) Het derde principe is dat het kind zelf de leraar is. De motivatie van het kind is onze deur naar zijn wereld. Wij kunnen kinderen niet dwingen te veranderen tegen hun wil. Het kind toont zelf hoe we hem kunnen bereiken, we moeten gewoon zijn interesses volgen. Pas als er contact is kan er iets veranderen.

4) Het vierde principe is ‘liefde zonder medelijden’.
"Mensen zeggen soms dat het wreed is om kinderen iets te vragen wat ze niet kunnen doen. Nadat mijn ouders contact hadden gemaakt met mij konden ze ook dingen van mij vragen. Een voorbeeld : er stond een glas water op een kast en ik wees ernaar. Mijn moeder vroeg mij om "wa" te zeggen. Lukte het niet, dan kreeg ik toch gewoon mijn glas water. Maar als ik een half uur later weer naar het glas wees, vroeg mijn moeder weer om "wa" te zeggen. En zo ging het door, misschien wel honderd keer. Tot ik het uiteindelijk zei. Onvermoeibaar waren mijn ouders. Wapperde ik met mijn handen, dan deden ze dat ook. Zat ik te wiebelen, dan zij ook. Zo vorderden wij langzaam maar zeker."

Wij waarschuwen voor valse hoop, beloven geen mirakels. Ik weet dat ik een uitzondering ben, maar elke vooruitgang is toch mooi meegenomen ?

Uit een intervieuw met Raun Kaufman. Website van de vereniging: www.option.org